در تمام سالهای تمرین کردنم
یک صفحه مجازی غیر واقعی ای بود ک افتان و خیزان خسته و خوش حال خوب و بد...همراه ثبت حالات و آناتم بود.
تعلق ک شاخ و دم ندارد
ی وقتی ادم گمشده اش را تعلقش را لابلای همه چیز میگردد و اینجا می یابد!
گمشده ای ب اسم قلم
نون و القلم و مایسطرون...
سطر کن در عالم مرا
ای صفحه بی ارزش مجازی
گاهی ب همین یک کار
مثل حالایی..
دل خوش شده و شاید تسکین می یابم
بی خود شده از خویشم و از گردش ایام...
برچسب: هیچ,
نویسنده: هیراد قاسمی